ლექსების გამოფენა

ჩვენი წელთაღრიცხვით, 2010-ე ზამთრის შემობრძანებას გილოცავთ... 1 თვე და, ახალი წელი ხელს ჩამოგვართმევს... ვიფიქრე სანამ გვესტუმრება და მერე გვიმასპინძლებს კიდევაც 2011, მანამდე დროს რო ფეხი ავუწყოთ, 2010-ის ლექსებს გამოვფენთქო... ეს აზრი ახლახანს შემომებადა... ჩემს რამდენიმე ნალექსარს გამოვამზეურებ დეკემბრის სუსხნარევ მზესა და ღრუბელზე... ვნახოთ აბა როგორი გამო-ფენა გამომივა...

ლიპარა (გიორგი ლიპარიშვილი)
1.12.10

იშვი ათად...

მიყვარ(ს)ხარ... (სერიული ლექსებიდან…)

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც სათავე - მდინარეს,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც სითბო - მძინარეს...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც მწვერვალს - სიმაღლე,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც ბავშვებს სილაღე...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც ტალღას ზღვაობა,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც გუნდას ზვაობა...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც მიწას ბალახი,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც მუსლიმს ალაჰი...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც ფრინველთ ფრენები,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც მუნჯს უყვარს ენები...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც მელანი - კალამს,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც ტარი სურს ალამს...

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც სუნამოს - სუნი,
მიყვარ(ს)ხარ, როგორც კარგ სტუდენტს - "უნი..."

მიყვარ(ს)ხარ, როგორც შვიდფერას - ფერებით,
მიყვარ(ს)ხარ ისევ შენ, ჩემი ფერებით...

მიყვარ(ს)ხარ - სანამ მე სუნთქვა ვიცი,
კანად მოგირგე, ვერ გამოგიცვლი!..



ლიპარა (გიორგი ლიპარიშვილი)
22.11.10

შენთვის მეფობენ... (სერიული ლექსებიდან)

ფეხის გულების დაკოცნა მინდა, შენ რო დაყავხარ;
შენი ძმის დალოცვა მინდა, ასეთი და ყავხარ...

შენი სხეულის დანამვა მინდა, რომ ვიყო შხაპი,
შენი ნაბანი წყლის შესმა მინდა, რომ გავხდე ტრაპი...



შენი სხეულის სუნი მინდა, ყველაფერს ქონდეს,
შენი თვალების ქროლვა სულ ყველგან ქროდეს...

შენი ტუჩების მინდა ვიყო უფერო საცხი,
ის სავარცხელი მინდა ვიყო, შენს თმებს რო ვარცხნის...

შენს მოხვეული ჩემი ”ხელობა” მინდა, როცა შენ გფლობენ...
შენთვის ”გამხდარი” სიტყვები ვარ, შენთვის შეფობენ...





ლიპარა (გიორგი ლიპარიშვილი)
12.11.10

მე-1000-ერთე...

1000 გული გულში მომეცვა,
1000 გრძნობა ქურქად მომეცვა...

1000 სიტყვა სეტყვად მომესმა;
1000 ვნება ვნებით მომესმა...

1000 ფერი ერთად მეფერა,
1000 ხელი ერთად მეფერა...

1000 საქმე ყველა მომე, შვა,
1000 დარდი ყველა მომეშვა...

1000 ტონა მინდა მე კოცნა,
1000-ჯერ მეტჯერ უფრო მეკოცნა...

მე 1000-ს ვერთე,
შენა ხარ ჩემი მე-1000-ერთე...



ლიპარა (გიორგი ლიპარიშვილი)
15.11.10

ვნების თავსხმა

გვიმასპინძლებს...

მთის სიყვარულის დამერგო ნერგი,

ბანის მოცემით გულთბილობს თერგი...

აქ ღრუბლებია, ნისლს ცხვირწინ რო ფენს,

შევკედლებივარ ბანაკს, კარვების სოფელს...

ბუნება წყნარადაა, არც ჩვენ ვართ ავები,

ჭუჭყი მწყრალადაა, გავხდით რამდენიმე თერგნაბანავები...

ტყემ შეშა გვაჩუქა, არ უყვარს ნისია,

მწვერვალით დატკბობა - ჩვენი მისია...

ხვალ უნდა გავუდგეთ გზას მაღალ მთისკენ,

ზოგს თვალი გაურბის წუთების თვლისკენ...

24 საათზე მეტს ვიტევ,

1 დღე-ღამეში, გვიამბო დრომ,

შენ კი ზურგს მაქცევ, არ მიტევ?!

გამიკვირდა, ვიღაცები უკან გაბრუნდნენ რომ...

განა სუყველა მე გავამრუდე?!

ბევრმა იპოვა აქ თავის ბუდე...

ვიღაცა აჩვენებს აქ თავის სახეს,

ვიღაცა თავისთავს დაუგებს მახეს.

ვიღაცა ენას საზღვრამდე გაფენს,

ვიღაცა იჭერს, ვიღაცა აფრენს...

სანამ გადგება დღე განზე, დასვენების,

სანამ დრო მოვა მზის მთისკენ ჩასვენების,

ვიღაცამ მიიღო უკვე ზაგარი,

ვიღაცას თავი გონია მაგარი...

ვიღაცამ გაყინა დრო და ადგილი თავის ფოტოზე,

ვიღაცა ვერაა დღეს თავის მოტორზე...

ვიღაცამ წიგნს დაუწყო ხედვები,

ვიღაცამ თვალი გაართო ხედებით...

როცა ფილტვები გლოცავს, არგუნე მათ აქ რადგან მოხვედრა,

როცა წინ გიწევს მთელი სხეული და გეძნელება უკან მოხედვა,

ვიღაცა ასეთ დროს, 18 აგვისტოს,

მოწევს ღიმილით გვერდზე აქ ვინსტონს...

ვიღაცას იხმობს დედაბუნება,

ვიღცას ვნება, მხოლოდ ცდუნება...

ვიღაცა ხდება ნამდვილი გმირი,

ვიღაცა რჩება ისევ ის სირი...

ვიღაცამ ინდომა ბავშვური ანცობა,

ვიღაცამ ვიღაცის კაი გაცნობა...

ბანაკში ყველა ხვალის დღეს ელის,

როცა დრო მოვა გაწვდილი ხელის...

როცა გაგვიხსნის ბუნება ანაბარს,

როცა მთა გაგვხდის ყველას თანაბრს...

როცა დავიწყებთ ჩვენ ცისკენ ცოცვას,

როცა შევიგრძნობთ ჩვენ გარემოცვას...

აქამდე მოდით, მომიახლოვდით ბარემო,

ყველას პატივს გვცემს გარემო...

მათთვის, ვინც ცდილობს, ვინც ძლებს,

მწვერვალი მალე ჩვენ გვიმასპინძლებს!..

ლიპარა (გიორგი ლიპარიშვილი)

18.08.10