მისალოცი "ბარათი" თევდორეს

რამდენიმე დღის წინ წერილი მოგწერე, მშვენიერი პროექტის "მამა წიგნი წამიკითხეს" დამსახურებით.

ახლაც მინდა მოგწერო. ახლა სხვა მიზეზიც მაქვს ელექტრონული წერილის, ბარათის მოწერ-დაწერის. 2 წლის გახდი.

2 წელი ბავშვისთვის ცოტა არაა. 

არ მახსოვს როდის დავიბადე

არ მახსოვს როდის დავიბადე

მახსოვს ბავშვობა, ბაბუა გასამხნევებლად ჩემს წამლებს სვამდა;
მახსოვს თვალის პრობლემის გამო აკრძალული სპორტი და ბავშვობის მერე სპორტის იმ სახეობაზე შესვლა, სადაც შეიძლებოდა მუშტი თვალში მომხვედროდა;
მახსოვს XXI  საუკუნეში შუქისმუდმივობით გამოწვეული ქართველი ხალხის ძლივსგადატანილი სიხარული;
მახსოვს მინიატურული სტიპენდია;
მახსოვს მამის ტკივილი
მახსოვს დედის ცრემლით ამობერილი წერილები;
მახსოვს დრო, ტომ სოიერიდან “ადამიანთა სევდამდე”;
მახსოვს (არაერთხელ) საქმისადმი გულმოდგინება და ამ საქმიდან ჩემი ჩამოშორება;
მახსოვს შეყვარებული ცოლი;
მახსოვს შვილის დაბადების წამი, დედის, მამის, ცოლის, შვილის, სიცოცხლის თავიდან შეყვარება;
მახსოვს ჩემი გახარებით გამოწვეული მეგობრების გულისცემა;
მახსოვს მწვერვალიდან დანახული “ქედმაღლობა”;
მახსოვს სახაზავზე სწორი ზღვის ჰორიზონტი;
მახსოვს ოფლის ღვრისა და ტვინის ჭყლეტვის შემდეგ, შედეგით მიღებული სიამოვნება;
მახსოვს ჩემი და ჩემი სტუდენტების სტუდენტობა;
მახსოვს (არამხოლოდ გარეგნობით) ადამიანების ადამიანობით მიღებული იმედი, რომ წითელ წიგნში შესატანი ჯერ არ ვართ...

დაბადება არ მახსოვს. არც გარდაცვალება. მგონი არცერთს და არც მეორეს მე არავინ მეკითხება. თითქოს ჩემი სიცოცხლე ჩემი არ იყოს.

არ მახსოვს როდის -
მითხრეს -
ნოემბრის ათში დავიბადე.


გიორგი ლიპარიშვილი
(ლიპარა)

დაბადებისდღისნახევარი

 


































დღეს ჩემი შვილის დაბადებისდღისნახევარია. ცოტა უფრო გარკვევით - დღეს ჩემი შვილი 1.5 წლის გახდა.

მას თევდორე ქვია.

მამის სიყოჩაღე და დედის სიჯიუტე ახასიათებს. მამა უფრო უყვარს, ვიდრე დედა. მე უფრო მგავს... ცუდი იქნებოდა, მართლა ასე რომ ვფიქრობდე და ვახასიათებდე.

შვილის აღწერას არც გონებრივი და არც არც ფიზიკური ძალა არ ყოფნის.

ხანდახან მინდა რომ გამეტებით ჩავეხუტო, მაგრამ მეშინია არ ვატკინო. მინდა ვიფიქრო როგორ მიყვარს, მაგრამ ვერც კი ვახერხებ ამის გააზრებას.

შვილის დაბადებით უფრო მეტად შემიყვარდა ცოლი, დედა, მამა, საკუთარი თავი, სამყარო. ჰოდა შვილიც სამყაროა, გაგრძელება ფიქრის, მოძრაობის, სიცოცხლის...

გილოცავ დაბადებისდღისნახევარს.

პატივისა და გულისცემით, გიორგი თევდორეს მამა ლიპარიშვილი

21.10.14

მამა შემომებადა

აზრი რაც კი მებადა,
სიტყვად შემომებადა.

დღეს 14 წელია,
მამის დაბადებისდღეს
მამას რაც ვერ ვხვდებით,
მონატრება ძნელია,
ამას კარგად ვხვდებით.

მამის ტორტზე დავანთებდი
48 სანთელს,
მის ღიმილზე ვიცინებდი,
რომ ვხედავდე ჯანმრთელს.

მამა დარჩა ახალგაზრდა,
სიმპატიით სავსე,
მამაჩემის სადღეგრძელოს,
ჩემს შვილსაც შევასმევ.

ამ დღეს ცრემლებს ვეგებები,
ვტირი ქალზე მეტად,
რა უნდოდა ჩერჩეტ სიკვდილს,
რომ გამიხადა მე მტრად.

იცი როგორ მენატრები?!
გულს მიწურავ მუშტით,
შენს დღეობას შევხდებოდი
ათასფერად ბუშტით.

"წავალ მამას დავურეკავ"
ფრაზა როგორ მაღონებს,
ეს დღე როცა დაიბადე
შენს თავს უფრო მაგონებს,

ვარდობისთვეს დაიბადე,
ღვინობისთვეს წახვედი,
თავში თითქოს კინოკადრად
ისტორიას ვახვევდი.

რა ვიფიქრო აღარ ვიცი,
აღარ ვიცი მეტი რა,
მიხარია მამის დღეს,
გულწრფელად რომ მეტირა.

შენზე ფიქრებს, შენს სიყვარულს
გულში ერთად "ვაქუჩებ",
შენს სახელზე მამა შვილს მე
სათამაშოც ვაჩუქე.

შენსავით მა შვილთან
ვიქნები მეც ახლოს,
სიხარულით მერე
მამა რომ მეძახოს.

კარგი ცოლი შეგირთვას,
კარგ დედად რომ გახადე,
შენი წასვლით კი გულებს,
ტანზე სითბო გახადე.

არასოდეს რომ არ მითქვამს
ახლა გეტყვი მამიკო:
მადლობელი გახლავარ,
რომ მყავს და და ძამიკო.

რომ შემეძლოს ამ ნაჯღაბნს
ჩიტს გავატან ღაბუას,
მოვიკითხავ მამიკოს,
ბებიას და ბაბუას.

მამა შენს დღეს გილოცავ,
შე სიცოცხლის საწყისო,
უკვდავო და ძვირფასო,
ჩემო "ოქროს საწმისო".

აზრი თავში მებადა,
მამა შემომებადა.


გიორგი ლიპარიშვილი
22.05.14

365

დღეა,
წუთია,
წამია,
წელი,

მე,
ამ
სტრიქონის
გავმხდარვარ
მწერი.

უკვე
დიდია,
დღეები
მიდიან.

სიცოცხლე რამდენი ღირს?
ცხოვრება მამობად ღირს.

დღეს ჩემი შვილის,
პირველი წელია,
ლექსიც კი,
ღირსი ვერ დამიწერია.

როცა გავიგე მამა ვხდებოდი,
რა მელდებოდა ვერც კი ვხვდებოდი.

ჩიორა,
პლანტაჩო,
ვეძახი გულითმე,
სიტყვები სამყოფი
ვერა ვერ ვურითმე.

დედამ შეარქვა მერე
ბენდნიერა,
მართლა სულ არის
ღიმილ-ბედნიერად.

სიტყვად ვერა და ვეღარ
გავთავდი,
თევდორეს მამა, კაცი
გავ-მთა-ვდი.

ძალა მაქვს უზღვავი,
ფიქრები მოზღვაო,
გული მაქვს უძრავი,
სიტყვები მოძრაობს.

არაა თვე მდორე,
იზრდება თევდორე.

შევხარი აპრილებს,
გულსაც რომ აგრილებს.

გამითბა ძვალები,
სიტყვებიც კაფიობს.
შვილია ძალები,
ყველაზე მკაფიო.

გიორგი ლიპარიშვილი
21.04.14

თავის ფეხით მეახლა

წელი კიდევ მემატება,
თეძო ითხოვს მაშველს,
ასაკიც კი მემატება,
ჭკუა ნახავს საშველს.

წლები ისე მომემატა
დაბადება არცკი მახსოვს,
დედა ისე მომენატრა,
როგორც ძაფი ნატრობს საქსოვს.

ჩემი შემოდგომაც დადგა,
ჩემი ახალი წელი,
ოჯახსაც შეემატა, წელს
ახალი წევრი.

მეგობრები მიმეფანტა,
თითქოს მიმომავიწყდა,
უდროობას ვდარდობ თორემ,
განა ძარღვი გამიწყდა.

მერე რა რომ საქმე -
თავზე, ტანზე მაყრია,
ამისათვის გული ჭკუას
არც არასდროს გაყრია.

ვიხედები ცხვირწინ,
თვალებს ვაბამ კეფას,
ამიტომაც ვიწყებ,
ჩემი წლების კრეფას.

მე ჩემი წლის საზომს,
წელს ცოლ-შვილით ვხვდები,
და რის გამოც კაცი
მთაზე დიდი ვხდები.

მერე რა რომ ვდიდობ,
მაქვს ბავშვობის გემო,
გულითაც კი ვმდიდრობ,
სისუტე რომ ვგვემო.

ფიქრი,
აზრი,
ცოლი,
შვილი,
საქმე,
გრძნობა,
ფერი,
მწერი
სიტყვა,
შემომეახლა,
დღესაც უკვე ჩემი წელი,
თავის ფეხით მეახლა.

წელი კიდევ მემატება,
თეძო ითხოვს მაშველს,
ასაკიც კი მემატება,
ჭკუა ნახავს საშველს.


გიორგი ლიპარიშვილი

5 თვეა რაც გავმამდი

5 თვეა რაც გავმამდი,
და ცხოვრებაც ცისარტყელის ფერებს გაცდა,
რა კარგია რომ გავმრავლდი,
მიხარია გრძნობის განცდა.

21,09.13
გიორგი ლიპარიშვილი

ჩემი შვილის დედას

ჩემი შვილის დედას
დაემატა წელი,
ამიტომაც გავხდი
ამ ნალექსრის მწერი.

ვერ ავწონე გრძნობა,
ვერც სიტყვებით ვწერე,
ამიტომაც აზრი
უაზრობით ვწელე.

ჩემი ცოლის ფასი,
მყარ ვალუტას ჯაბნის,
ამიტომაც ხელი, 
ჩემი, ფიქრებს ჯღაბნის.

ჩემი ცოლი არის,
ჩემი შეყვარებული
და დავდივართ გვერდიგვერდ
ერთურთ შეხარებული.

ამიტომაც გავხდი,
ამ ნალექსრის მწერი,
ჩემი შვილის დედას,
დაემატა წელი.


30.07.13
23:59
გიორგი ლიპარიშვილი

მაგრამ არ დამიმარხავს

პირველი ლექსი მამაზე ვბედე,
მერე კი რამდენი რაიმე ვყბედე.

მას შემდეგ ბუნებამ ოფლი იწურა,
წამები წლებში გამოიწურა...

მერამდენედ მამის დღე იწყება შავად,
განა რამე მართლა, ღამემ დააშვა.

მამის დღე და წელი მის გარეშე დგება,
ეს სიტყვები ნეტავ რისთვის გამოდგება?!

მამის დაბადებისდღეს პირველად ვარ მამა,
განვითარდა თითქოს, სასიცოცხლო დრამა.

მამის წლების საათი 47-ს აჩვენებს,
მოიგებდა გრძნობები, სიყვარულის არჩევნებს.

ათზე მეტი წელია მამა რაც არ მინახავს,
ვიცი გარდაცვლილია, მაგრამ არ დამიმარხავს.

მე მამის გენს ჩავუდებ ჩემი შვილის კაცობას,
მამაც აღარ ინანებს თევდორეს ვერგაცნობას.

სიყვარული გადამაქვს, ყვავილივით ვიმტვერებ,
თუკი ცუდს გადავაწყდი წამში გადავიმტერებ.

შვილო მომე მხარია,
მამის დაბადებისდღე
მუდამ მომიხარია.


გიორგი ლიპარიშვილი
21.05.13

კიდევ ბევრჯერ დაიბადეთ დღეიდან

ფიქრი ბრუნავს როგორც დედამიწა,
მერამდენედ დაიბადა დღეიდან,
მისი მადლი, როგორც დედა, მიცავს,
გამარჯობა ჩემო ქეთი დეიდა.

ლექსი განა ცილს დამწამებს,
მოგილოცავთ წლებს და წამებს.

გამარჯობა ჩემო ქეთი დეიდა,
კიდევ ბევრჯერ დაიბადეთ დღეიდან.

გიორგი ლიპარიშვილი
12.04.13

გავიზრდები როცა

27 წელი, 
მივაბარე წარსულს, 
ვემსგავსები თითქოს
ჭკუადამჯდარ ზრდასრულს.

მილოცვებიც მივიღე,
დალოცვებიც უხვად,
გადავიქცე ლამის
ათასწლოვან მუხად.

ყველას მადლობელი ვარ,
ვინც მიცნო და მლოცა,
გადაგიხდით გულიდან,
გავიზრდები როცა.

13.11.12

ავტოპორტრეტს დასაბადს...

დავიბადე,
ვიშვი,
გავჩნდი, 
27 წლის მე წინათ...
გავიზარდე,
ვცოცხლობ,
დავრჩი,
მე ნოემბრის ნელ-თბილ წვიმად...

ჯერ ბავშვობა შემოვიცვი,
უდარდელი ოქროს ხანა,
მერე ქურქსაც შემოვიცვლი, 
საქმით თავი მომეფხანა...

სამსახური შემეჩვია,
ადრეული წლებიდან,
თან ვსწავლობდი ცოტა-ცოტას,
გულის წამოწყებიდან.

ჩემს ასაკზე მეტი მე,
სამუშაო ვიცვალე,
მაინც სავსე ქვევრად დავრჩი,
ვეღარ გამოვიცალე...

ახლაც 2 სამსახური,
ჩემს მხარდამხარ არიან,
კიდევ ვეძებ დანარჩენებს,
გულმა ტვინი არია.

დრო არ მყოფნის, მეცოტება,
საქმე მინდა ვამალო,
მე დღე-ღამე მეცოდება,
წამზე გადავამრავლო.

წლები მიხტის კურღელივით,
მელად მომეპარება,
ჩაიბარებს ჩემს საწუთროს,
მზე რომ მომეფარება.

მაგრამ სანამ თვალებში მაქვს,
მე სიცოცხლის განცდები,
სიყვარულით დავაბიჯებ
და რაღატომ გავცვდები?!

სანამ გულში გრძნობები მაქვს,
სანამ ენა გამიჭრის,
სადარდელი "აღარა მაქვს",
უდარდელს კი რა მიჭირს...

ჩემი დაბადებისდღე,
თავში ამებლანდება,
როცა ვარდობის თვეში,
შვილი დამებადება.

ჩემს ცხოვრებას შეუქმნის 
ხელმეორედ დასაბამს,
ველოდები თითზე თვლით,
ავტოპორტრეტს დასაბადს...

გიორგი ლიპარიშვილი (18.10.12)