ემიგრაცია

ჭკნება ჩემი გრაცია,
ამბობს ემიგრაცია.

გიორგი ლიპარიშვილი
22.10.13

მამის შესანდობარი

მერამდენე წელია,
მამის შესანდობარი
ლექსად დამიწერია.

მერამდენე წელია,
გულის საკუნჭულეთი,
ფიქრით გამიწელია.

მამას რომ ეძახიან,
ყურებს როგორ მიდიდებს,
სისხლი რომ მეყინება,
ყელში ბურთებს მიდედებს.

მამა მაშინ დავკარგე,
როცა მამა მინდოდა,
ახლა ვხდები თითქოსდა,
წლები როგორ მირბოდა.

მაშინ 14-ს ითვლიდა,
ჩემი წლების წამზომი,
იმ ტკივილის რაც ვნახე,
ვინ იქნება გამზომი.

მენატრება, სიგნალი,
ხმა,
სიცილი,
სიცელქე,
როგორ მინდა მეძახდეს,
ფიქრი გამოვიცეკვე.

მახსოვს ჩემთვის გათეთრდა,
ერთ საათში ხუჭუჭა,
27-ის არც იყო,
ცრემლებს ვყლაპავ მუჭ-მუჭად.

წელში ტეხდა ღამეებს,
მუშაობდა დღე და ღამ,
როგორ მინდა ვიყვირო,
მე მიყვარხართ: დედა-მამ.

უკვე 13-ს დაითვლის,
წლები შენი წამრთმევი,
ჩემი ფიქრიც გახდება
დარდის განზე გამთრევი.

მომენატრა საფლავიც,
სიტყვის ღამით გამხელა,
თურმე მამა-შვილობა,
გრძნობა არის რამხელა?!

მე უმამო მამა ვარ,
თითქოს სიტყვად წამომცდა,
მამა სულ მეყოლები,
წლებს წამები გამოცდა.

ახლა თითქოს დიდი ვარ,
არ შემფერის წუწუნი,
მე ხომ ლომის შვილი ვარ,
არც გული მაქვს წრუწუნის.

წავალ მამის სახელზე,
შვილს სიცოცხლეს ვუხარებ,
ჩემი მამის ნაკვალევს,
მე არ დავამწუხარებ.

მერამდენე წელია,
მამის შესანდობარი
ლექსად დამიწერია.


13.10.13
გიორგი ლიპარიშვილი

ბაბუაჩემის ხელადა

ბაბუაჩემის ხელადა,
მე შემიყვარდა ხელადა.

5.10.13
გიორგი ლიპარიშვილი

5 თვეა რაც გავმამდი

5 თვეა რაც გავმამდი,
და ცხოვრებაც ცისარტყელის ფერებს გაცდა,
რა კარგია რომ გავმრავლდი,
მიხარია გრძნობის განცდა.

21,09.13
გიორგი ლიპარიშვილი

თომას ნაფიქრალი

ცოტა ადრე დავიბადე,
დედის მუცელს მოვცილდი,
ქვეყნად სწორედ მაშინ გავჩნდი,
სანამ 9 თვეს მოვცლიდი.

დღეს კი უკვე 7 დღის ვარ,
ნელა ვიკრებ ძალებს,
არავინ არ დაღონდება,
ტვინს თუ ამოძრავებს.

მერე რა რომ პატარა ვარ,
მერე რა რომ ვსუსტობ,
ძალზე მალე გავდიდდები,
ზუსტად ვიცი, ვზუსტობ.

ვიცი რასაც "ვამბობ" და "ვწერ",
მალე ჩემს თავს სახლში გავწერ.


გიორგი ლიპარიშვილი
19.09.13

ვცივდებით

ჩემი დრო, რაც უფრო მეტი გადის, მით უფრო მეტად ვრწმუნდები რომ ადამიანები ცხოველთა მობიძაშვილოები ვართ. როგორც მათი ნაშიერნი ლეკვობ-კნუტობ-წიწილობისას ერთად თამაშობენ და მერე ერთმანეთს შორდებიან, თითქოს ჩვენც იგივე ქარბორბალა გვირევს გონებას.
ვცივდებით.
სამწუხაროდ, სურდოსა და გრიპზე ბევრად უარესი გაციებით.
თუ ბავშვობის თამაშობები საერთო იყო ახლა დიდობის საქმეები განსხვავებულია, განსხვავებულია შეხედულებები, აზრები და მიზნები. მაგრამ ამის აღიარების გვეშინია, და ჩუმად, გულის კუნჭულეთში თუ გავამხელთ, ისიც ცხოვრებაში მაქსიმუმ 1,5-ჯერ.
ისე კი, "სიცივეს" უდროობასა და სამსახურს ვაბრალებთ.
დამპალი დრო და საქმე. როგორ ძალით გვაშორიშორებს ახლონათესავებსა და მეგობრებს.
თუ ჩვენ ადამიანებს, თავი ცხოველებზე განვითარებულად მოგვაქვს, ვამბობთ რომ ისინი ვერ ლაპარაკობენ და ვერ აზროვნებენ, და ამიტომაც, მათ დიდი გულმოდინებით ვიშინაურებთ (რა კეთილები ვართ) და უფრო დიდი გულმოდგინებით შევექცევით, რატომ არ განვსხვავდებით მათგან?! თუ საკმარისია სხვაობა, რომ ერთი მშობლის შვილები ან ნათესავები არ ქორწინდებიან.
იქნებ დროა, ცხოველების ადამიანურობაც ვაღიაროთ, ან ადამიანის ცხოველურობა?!
ან იქნებ იმის დროა, რომ საკუთარ თავებს შემოვძახოთ, შემოვაფხიზლოთ და საყვარელი ხალხის ნახვის სურვილი გავუმძაფროთ.
იქნებ არც ამის დრო და აუცილებლობაა, რასაც ახლა ვფიქრობ და ვწერ, ან კითხულობთ და ეს დრო სხვა რამისთვის უნდა მიგვეძღვნა. რათ გვინდა ფიქრი, ის ხომ დროს გვართმევს, მივყვეთ ინსტიქტებს, ვიყოთ ცხოველები?!

მომენატრეთ ჩემი ბავშვობისა და დიდობის ნაწილო, უკვე საქმიანო ადამიანებო.

პატივისცემით,
გიორგი ლიპარიშვილი

20.08.13

ვიცი როგორ მიყვარხარ

ვიცი როგორ მიყვარხარ,
არასდროს არ მაკლიხარ,
გულის სადარაჯოზე,
გულსაკიდად მაკრიხარ.

ვიცი როგორ მიყვარხარ,
ძვირფასია იაფი,
ისე თბილი გამხადე,
ვჩაგრე ცეცხლის კიაფი.

ვიცი როგორ მიყვარხარ,
ღირს ხმაურის ატეხა,
როგორც ციცინათელამ
ღამე წელში გატეხა.

ვიცი როგორ მიყვარხარ,
სულში როგორ მეტევი,
როგორ მინდა ჩაგიკრა
დაუთვლელი შეტევით.

გულის სადარაჯოზე,
გულსაკიდად მაკრიხარ,
ვიცი როგორ მიყვარხარ,
არასდროს არ მაკლიხარ.


უსითბოეს ცოლს

გიორგი ლიპარიშვილი
12.08.13