მეძებარი

Sunday, May 21, 2017

წერილი 17 წლის წინ გარდაცვლილ და დღეს დაბადებულ მამას

წარმოგიდგენია?! უკვე ნახევარი საუკუნეზე 1 წლით დიდი მამა მყავს?!
გახსოვს შენი გარდაცვალების დღე?!
იმ დილითაც გადარეული და მოსიყვარულე მამა იყავი. სახლში დილით მოსული მძინარე შვილებს საწოლებში თამაშმონატრებული ბურთივით შემოგვიგორდი. კისერზე ოქროს მედალივით ჩამოგეკიდე. მერე მოწესრიგდი და სამსახურში წახვედი. მე არ მჯეროდა. არასამუშაო დღე მეგონა. შენ კი პატარა შვილის, ჩემი დის დაბადებისდღეზე სამსახურიდან მობრუნებას ჩქარობდი (5 წლის ხდებოდა). იქნებ სიცოცხლეს ჩქარობდი. გახსოვს იმ ღამით სიზმარს შეუშინებიხარ. ქუჩაში შემხვედრი ნაცნობისთვისაც კი გიკითხავს სიზმრის ახსნა თუ იციო. ამხელა კაცს სიზმრის გეშინიაო? რომ გითხრეს ხელი ჩაიქნიე და გაშორდი. ნეტავ რა სიზმარი ნახე?! თავში რა ფიქრები გიტრიალებდა?! იქნებ უშიშარს შიშებიც მოგიახლოვდა?! გული მიწაზე ამოგდებული თევზივით რამ აგიფართხალა?! მითხარი როგორია სიკვდილის მოახლოება?
მაშინ 14-ის ვხდებოდი. შენ 34-ის იყავი. იმ დღის მერე
მგონია 34 წელს თუ გადავაბიჯებ დიდხანს ვიცოცხლებ. ახლა 31-ის ვარ. უკვე ვეღარ ვფიქრობ, რას ვფიქრობ.
ის თუ გახსოვს, სხვას რომ გაუცვალე სამუშაო, შენს ადგილზე სხვა უნდა ყოფილიყო. მამა შენ რა სხვისი სიკვდილით მოკვდი?! თანაც ასე დაუგეგმავად?!
ისე რამდენი ხიფათი ვერ მოგერია - ხან გაზით დაწვა, ხან ბენზინით, ჩხუბით, უბედური შემთხვევებით ბოლოს მაინც ბედნიერდებოდი. ელექტროენერგია რა გახდა? ასეთი ძლიერი იყავი და როგორ მოგერია?!
ნეტავ ამ წერილს როგორ წაიკითხავ?!
ნეტავ რა ხდება სადაც ხარ? ან იქნებ არც აღარსად ხარ. მხოლოდ მოგონებებში დარჩი.
გახსოვს, შენი მანქანის სიგნალზე შვილები სიხარულით ისე წამოვიშლებოდით, ჭიშკრის გაღებას ერთმანეთს ხელიდან ვტაცებდით.
ის თუ გახსოვს შენ პატარა გოგოს, ფქვილში ხელებს რომ ჩააკვრევინებდი, სამზარეულოს საქმეებს ადრევე ისწავლისო. ისიც ცომს ცომივით აბრტყელებდა. რას იფიქრებდა, სახლში მარტო დარჩენა და საჭმლის კეთება მართლა ადრიდანვე თუ მოუწევდა.
ის - ჩემთან სკოლაში მშობელთა კრებაზე რომ მოხვედი?!
მაშინ ალბათ სათვალე ზედიზედ ბევრჯერ გავწმინდე, თვალებს არ ვენდე. შენ იყავი. მოკლესახელოებიანი პერანგი გეცვა. ხუჭუჭა თმა ეკლის ბურდივით გქონდა გადახლართული. მთასავით შუბლის ძირიდან თვალები ვარსკვლავებივით გიციმციმებდა. ხმამაღლა ვწერ, ის დღე ჩემი სკოლაში ყოფნის საუკეთესო დღე იყო. ბოლო მერხზე დაჯექი. ქალები შენსკენ თვალს აპარებდნენ. კაცი კრებაზე, დაუჯერებლობას ტყუპისცალივით გავდა. ზოგს კისერი მორცხვად მოეღრიცა. ორმეტრს მიახლოებული მერხთან ძლივს მოიკეცე. ბოლოს კლასის დამრიგებელმა ბოდიშები გიხადა, არ იყო ლიპარიშვილის მშობელი საჭირო, რატომ შეწუხდით, ეს ასეთი, ეს ისეთი, კარგი ბიჭიაო.
კრებიდან ერთად წამოვედით. მეგონა მთელმა ქალაქმა იცოდა რომ მამაჩემი ჩემს მშობელთა კრებაზე იყო.
წელში გამართული მივდიოდით. მინდოდა ის გზა არასდროს დამთავრებულიყო. სახლში მისულმა დედაჩემს უთხარი:
ეს სად გამიშვი, სიხარულით სიმაღლეში კიდევ უფრო გავიზარდეო.
იცი მამა კიდევ რა მახსოვს, შენი პირველი ჭაღარა. მაშინ ძალიან დიდი მეგონე. ახლა რომ გადავთვალე თურმე ვცდებოდი. ჩემი თვალის ოპერაციის შემდეგ, პირველად 25 წლის გაჭაღარავდი. ნარკოზში ვიყავი. ოპერაციას ვერ დაესწარი. 90-იანები მძვინვარებდა. შენ ფულის საშოვნელად წახვედი. როცა დაბრუნდი ნარკოზში დაგხვდი. კუნაპეტ თმაში პირველი "თოვლი" მაშინ შემოგებერტყა.
ის თუ გახსოვს როგორ მიყვარდი?! თუ გახსოვს სად წახვედი?!
გულდაგულ გადარჩენილ, ხურდებად შეგროვებული ფულით სიგარეტს რომ გიყიდდი ორივეს ბავშვურად გვიხაროდა. იაფფასიანს თუ დამაბარებდი მე ძვირადღირებული მომქონდა. შენი სიხარული მეძვირფასებოდა.
იცი რამდენჯერ მიფიქრია ახლა როგორი იქნებოდათქო?! როგორი სიმპატიური. მე უფრო მემგვანებოდი თუ ჩემს ძმა-დას?
იცი უკვე მეც მამა ვარ. #თევდორე-ს მამა. ახლა თვალები კუნძულებს მიმიგავს. ის თვალები, შენ რომ ბნელ 90-იანებში თვალისჩინივით უფრთხილდებოდი.
სიამოვნებით დაგითმობდი ერთ მათგანს, სიცოხლეს რომ გიბრუნებდეს. შენ და სამყაროს მე ერთი თვალითაც სიამოვნებით გიჭვრიტინებდით.
ნეტავ შენი კულული როგორ გათეთრდებოდა.
ახლა ნახევარ საუკუნეს გადაბიჯებული იქნებოდი.
ეს წერილი როგორ გამოგიგზავნო?
ნაბეჭდი, ხმოვანი, ელექტრონული, იქნებ სხვა რამე მეთოდიც არსებობს?! იქნებ კოსმოსს ვენდო. სხვები რომ წაიკითხავენ, სიტყვები ახმაურდება. იქნებ დროსა და სივრცეშიც დატრიალდნენ და შენამდეც მოფოფინდნენ.
მივაწერტილე, ვუშვებ ელექტრონულ ზღვაში
წერილი 17 წლის წინ გარდაცვლილ და დღეს დაბადებულ მამას
გიორგი ლიპარიშვილი

Thursday, January 26, 2017

ადამიანი, რომელიც ამდენ ადამიანს უყვარს, მაინც ცოცხალია


ფოტო - თსუ

ვახტანგ იმნაიშვილი არის სახელი და გვარი, რომელიც სკლეროზის შემთხვევაშიც არ დამავიწყდება
ქართულ ენას ჯერ კიდევ 2003 წელს გვასწავლიდა. პირველივე ლექციაზე ნახევარგვერდა ტექსტი მოგვცა და რედაქტირება ღიმილიანმა დაგვავალა. საუნივერსიტეტო გამოცდებში მაღალქულამიღებულმა, წინადადებები ამბიციურად შევასწორე.
48 ჯანმრთელი შეცდომა მოვაგროვე. გულს იმით ვიიმედებდი, რომ სხვას 78 - აღმოაჩნდა. მაგრამ საუკეთესოს 9 შეცდომაც გულს მიხეთქავდა. კურსის ბოლოს 14-მდე ჩამოვედი... ისეთი კონკურენცია გააჩაღა, რომ მახსოვს ვინ იყო პირველ, მეორე, მესამე, ბოლო ადგილზე.
2 საათს ვნანობ. ჯგუფელმა გოგომ ლექციის გაცდენა მთხოვა. დიდებული ლექციის ნაცვლად სახაჭაპირე "ბავარიაში" ძვირფას დროს ფეხქვეშ ვთელავდი. მწარედ შევცდი. ახლა ბატონ ვახტანგს 2 საათით ნაკლებად ვიცნობ. მაშინ როცა, მასთან 2 წუთიანი ურთიერთობაც მეტისმეტად სასიამოვნო იყო. ისეთი ციმციმა ცისფერი თვალებით შემონათება იცოდა სულს და გულს გაგინათებდა. წლების მერე, ქუჩაში რომ შემხვდებოდა და გულთბილ სალამსა და მოკითხვას გავცვლიდით, ვიცოდი ის დღე ბედნიერ დღედ იყო ქცეული.
ნეტავ მხოლოდ ერთი დრო ესწავლებინა და მხოლოდ აწმყოში გველაპარაკა.
როცა გავლექტორდი ის ჩემი საუკეთესო მოტივაცია და მაგალითი აღმოჩნდა. ადრე რამდენჯერმე დავიწყე მასზე რამის თქმა და ენა ვერ დავიმორჩილე. სიტყვის თქმაც ვერ გავბედე...
ჩემი სტუდენტის მასწავლებელიც ყოფილა Giorgi Iashvili. ამან კიდევ უფრო აღმაფრთოვანა. რამდენი თაობა დაარიგა.  რამდენს ასწავლა ქართული ენა და ადამიანური სიყვარული?!
ახლა, ახლა დავაგვიანე. ვიცი რომ ამ ჩემს აღიარებას ვერ წაიკითხავს. ვერ გაიგებს, რომ ვნანობ. ვნანობ 2 საათით ნაკლებს რომ ვიცნობდი და ვერც იმას გაიგებს რომ -
ვახტანგ იმნაიშვილი არის ადამიანი, რომლის სახელი და გვარი სკლეროზის შემთხვევაშიც არ დამავიწყდება.
ადამიანი, რომელიც ამდენ ადამიანს უყვარს, მაინც ცოცხალია
ბატონო ვახტანგ, დიდი მადლობა. მეც მიყვარხართ
თქვენი ერთერთი სტუდენტი,
გიორგი ლიპარიშვილი

Tuesday, November 22, 2016

მე რომ გოგოს მამა ვიყო





მე რომ გოგო მამა ვიყო

თოჯინებით ვეთამაშებოდი,
ფერად ტანსაცმელს ჩავაცმევდი,
ზღაპრებს გამოვუგონებდი,
ხელში ატაცებულს ვატარებდი,
სიამივნებით ვეჭიდავეობდი,
სახლისკენ ნაბიჯს ავუჩქარებდი,
ბაღში წავაცუნცულებდი,
ყვავილებს ვაჩუქებდი,
სახლსაც გავუნაწილებდი,
ჭკუას გავუტოლებდი


მე ბიჭის მამა ვარ

თოჯინებით ვთამაშობთ,
ფერად ტანსაცმელს ვატარებთ,
ზღაპრებსაც ვიგონებთ,
ხელში ატაცებულიც დამყავს,
სიამოვნებით ვჭიდაობთ,
სახლისკენ ნაბიჯსაც ვუმატებ,
ბაღშიც დავაცუნცულებ,
ყვავილებსაც ვჩუქნი,
სახლსაც ვუნაწილებ,
ჭკუასაც ვუტოლებ


სიყალბეა - მამას გოგო უფრო უყვარს, ან ბიჭი უფრო უნდა
სიმარათლეა - მამას შვილი უფრო უყვარს

Monday, August 8, 2016

ომს გაბზარული ქონდა თვალები

ომს გაბზარული ქონდა თვალები, იმედი ენას უყოფდა შიშებს, გმირებს აგროვებს დღეს ქართველები, დაუსვამს ამბებს სწორ სასვენ ნიშნებს. 8.08.16 გიორგი ლიპარიშვილი

Friday, January 22, 2016

"რა საოცარი დღეა" - 29 იანვარი


"რა საოცარი დღეა" - 

ხელის ჩრდილების თეატრის სპექტაკლი ჯაზის ცნობილი შემსრულებლების საფუძველზეა შექმნილი.

წარმოდგენა "ლუი ამსტრონგთან სპექტაკლის ავტორის ინტერვიუთი იწყება". 

სპექტაკლი ეხება სიყვარულს, განშორებას, ბავშვობას, სიკვდილს, სიკვდილზე გამარჯვებას...

სპექტაკლის ხანგრძლივობა: 70 წუთი
მაყურებლის ასაკი 12 წლიდან

რეჟისორი: გელა კანდელაკი
მუსიკალური კონსულტანტები: ზურაბ ნადარეიშვილი, რევაზ კიკნაძე, თამაზ ყურაშვილი, კესტუტის ვაიგინისი

მონაწილეობენ: ელენე მურჯიკნელი, ვადიმ შუბითიძე, ელენე ზუბაშვილი, პაატა შენგელია, ლევან ჩაჩანიძე, შორენა ფსუტური, ზურაბ ქვაჩახია, ქეთევან ჭიტაძე, მარიამ კაპანაძე

"რა საოცარი დღეა" - მსოფლიოს რამდენიმე ქვეყანაში უკვე იხილეს

29 იანვარი, პარასკევი, 19:00 სთ. რუსთაველის თეატრის მცირე დარბაზი, რუსთაველის გამზირი №17

ბილეთების შეძენა Rustaveli Theatre - რუსთაველის თეატრი-ს სალაროსა და Biletebi.ge-ს საშუალებითაა შესაძლებელი

ჩვენ ვემზადებით თქვენთან შესახვედრად

პატივისა და გულისცემით,
#ბუდრუგანაგაგრა
http://budrugana.com/

Thursday, December 10, 2015

ერთად ვიცხოვროთ შეუზღუდავ გარემოში



 ერთად ვიცხოვროთ შეუზღუდავ გარემოში! - ნახეთ ახალი სოციალური ვიდეოკლიპი!
✔ სოციალური და სამედიცინო მომსახურების შესახებ ინფორმაციისა და თქვენი უფლებების დასაცავად დარეკეთ ცხელი ხაზის ნომერზე:
📢 ყოველ სამუშაო დღეს 10:00-დან 18:00-საათამდე!
📞 (032 2) 2 103 003

რეჟისორი - მახო ღუღუნიშვილი
ოპერატორი - ალექს სუჯაშვილი
სცენარი - გიორგი ლიპარიშვილი
კონსულტანტი - მაია შიშნიაშვილი

#პაციენტისუფლებები
#ცხელიხაზი
#სოციალურიმომსახურება
#სამედიცინომომსახურება
#Presentatorium
#SocialAd
#Caritas


Saturday, October 24, 2015

როცა დიდ რეჟისორს ვესტუმრეთ



როცა ტელევიზიაში უმტკივნეულო გადაცემაში ვმუშაობდი
როცა ადამიანები პოლიტიკური შეხედულების მიხედვით იკრძალებოდნენ
როცა 3 წლის წინ რეზო ჩხეიძეს მაინც ვესტუმრეთ
როცა შეყვარებულიც თან მახლდა
როცა (აკრძალული ტელევიზიის სტუმრობით გაკვირვებულმა) ჩემს თანმხლებს კითხა, ამ ჯგუფში თქვენ ვინ ხართ?
როცა პასუხი - შეყვარებული - მიიღო
როცა ბედნიერმა ბედნიერები გამოგვაცილა
როცა დიდ რეჟისორს ვესტუმრეთ

პატივისა  და გულისცემით,
გიორგი ლიპარიშვილი

ესეც სტუმრობის მიზეზი სიუჟეტი